EENprès le coup de sifflet final, après que les huées et les bagarres se soient calmées, alors que les joueurs étourdis d’Arsenal se trémoussaient et dansaient vers leurs supporters dans le coin, Yves Bissouma était seul dans la moitié de terrain de Tottenham à les kijken. Kijk met nostalgie en jaloezie en misschien zelfs met enige nieuwsgierigheid. Vreugde? Plezier? Feest? Wat zijn deze vreemde nieuwigheden?
Op dit punt hadden de teamgenoten van Bissouma zich natuurlijk allang teruggetrokken in de hitte van de kleedkamer. Ze wilden daar niet meer zijn, en de Tottenham-fans ook niet, die al over de High Road zwierven op zoek naar vloeibare troost. Antonio Conte, zoals hij ons nooit moe wordt te vertellen, wil er altijd zijn. Ideaal. Mits er aan een aantal belangrijke voorwaarden wordt voldaan. Het kan immers niet zijn schuld zijn als de club hem zo blijft teleurstellen.
Conte is een van de beste coaches ter wereld. Geen gezeur daar. Maar sommige coaches en clubs passen gewoon niet bij elkaar. Tottenham Hotspur heeft nu zes wedstrijden gespeeld tegen de rest van de grote zeven en elk verloren, althans het late gelijkspel bij Chelsea. Wat is het doel van de ervaring van Us en Conte, anders dan hen door de beste games te loodsen? Hoeveel spelers verbeterden onder hem, ontwikkelden zich, vonden nieuwe niveaus? Als jij de sportief directeur was van een Europese eliteclub die Tottenham wil overvallen op zoek naar hun beste jonge talent, naar wie zou je dan kijken om de komende vijf jaar een selectie op te bouwen?
Dejan Kulusevski, zeker. Rodrigo Bentancur en Cristian Romero misschien. Harry Kane en Son Heung-min, als de fysieke conditie het toelaat. De rest zou je waarschijnlijk kwijtraken. Bissouma, deze zomer met tamtam getekend, trok zich terug in zichzelf. Idem voor Ryan Sessegnon. Opa Spence wordt mogelijk een speler, maar we zullen het niet snel weten. Pape Sarr is veelbelovend, maar een debutant in een twee-tegen-vier hinderlaag gooien op het middenveld in een wedstrijd van deze omvang was pure nalatigheid, met voorzienbare gevolgen.
Niets van dat alles is echter het punt. Terwijl Tottenham wanhopig probeerde zich een weg te banen door een wedstrijd die zonder hen was begonnen, stroomde de stank van gouden disfunctie uit elke opening naar binnen. Zware toetsen. Passen direct buitenspel Passen naar statische spelers die geen ruimte hadden om te manoeuvreren. Een echt ongelooflijk percentage van de aanvallen van Tottenham eindigde met de bal aan de voeten van Hugo Lloris, alsof hij probeerde het perfecte ondersteboven teamdoel te scoren. Op een gegeven moment probeerde Pierre-Emile Højbjerg een kleine diagonale trap op Kulusevski en sloeg hem niet alleen knock-out, maar stuurde hem ook halverwege naar Hornsey. Er is hier angst, een fatalisme, de wet van de grasmat in de vorm van een voetbalclub. Wat als deze pas werd verwijderd? Wat als ik het bezit verlies? En als Arsenal tegen? Maak geen fout. MAAK GEEN FOUT.
Herinner je je de eerste wedstrijd van Arsenal na het WK nog? Westham thuis. Iedereen vraagt zich af of ze het nog hebben. Als de pauze hun stroom zal doden. Ze gaan één doelpunt onderuit. En het geluid dat om hen heen opstijgt, is iets goddelijks: een gehuil van opstandigheid en overtuiging, een storm om de storm te schreeuwen. Spelers herinneren het zich nog steeds met plezier. Martin Ødegaard noemde het vorige week. Het was hun empowerment moment.
Hier verloor Tottenham een doelpunt. Niets. Alleen het gesis van een luchtlek, gevoelloosheid, stilte. Wat als Arsenal de competitie zou winnen? Wat als Kane vertrekt? Waar hebben we voor betaald om naar te kijken? Onze rekeningen blijven stijgen, niets helpt, de Gouden Schoen van vorig jaar vergat hoe hij een voetbal moest vangen en het regent al een maand of vier. Het is beter om rustig te zitten en te wachten tot het voorbij is, wat niet zal gebeuren.
Er is hier veel dat niet de schuld van Conte is, maar één belangrijk ding is dat wel. Conte is niet verantwoordelijk voor de jaren van disfunctioneren die hem voorafgingen, voor de raadselachtige achteruitgang van Son, voor het ongelijke team dat hij erfde. Het is niet de schuld van Conte dat Arsenal net zo goed is als zij, hun bewegingen zo nauwkeurig, extreme orde onder de kleren van extreme chaos, Ødegaard een man die in zijn eigen persoonlijke metaverse speelt, Bukayo Saka een vleugelspeler die gewoon weigert je de bal te geven.
Maar als de toewijding van een manager aan de club zo voorwaardelijk lijkt, waarom zou iemand anders er dan voor zweten en bloeden? Conte is niet getrouwd met dit project zoals Pep Guardiola met Manchester City of Jürgen Klopp met Liverpool. Hij sympathiseert niet met Tottenham zoals Mikel Arteta met Arsenal of Gareth Ainsworth met Wycombe. Het is een baan, en een strikt in de tijd beperkte baan, een baan om vast te houden tot er iets beters komt. Zijn prioriteit, in termen van carrière, is gewoon geen fouten maken. Begrijp dat, en alles wat je op de grond ziet, wordt een beetje logischer.
Waar we vanaf hier naartoe gaan, is een raadsel. Het interregnum van Conte zou op zijn minst een einde moeten maken aan de masochistische obsessie van Daniel Levy met managers die denken dat de club onder hen staat. Een club ter grootte van Tottenham zou niet moeten proberen de laatste grote manager aan te nemen, maar de volgende, de visionair die stukje bij beetje door deze puinhoop heen kan breken, behouden wat werkt en wegvagen wat niet werkt. Hij zou op zijn minst iemand moeten vinden die er echt en onvoorwaardelijk bij wil zijn. Waarom zou een club eigenlijk genoegen moeten nemen met minder?